Johann Christoph Döderlein (1746-1792) był niemieckim teologiem protestanckim, profesorem na uniwersytetach w Altdorfie i Jenie. Döderlein był przedstawicielem neologii, oświeceniowej teologii, której przedstawiciele starali się pogodzić wiarę chrześcijańską z rozumem i naukowymi spostrzeżeniami oświecenia. Zainteresowania naukowe Döderlein koncentrowały się przede wszystkim na Starym Testamencie, ale także na doktrynie i etyce protestanckiej. Niemiecki teolog uważany jest za prekursora nowożytnej egzegezy, gdyż zakładał, że w tekście biblijnym może być uwarunkowana literacko zależność od tekstów biblijnych oraz że w jego pisaniu mogło uczestniczyć kilku autorów z różnych epok. Niniejszy starodruk zawiera nowe tłumaczenie i komentarz do dwóch znanych ksiąg Starego Testamentu, przypisywanych tradycyjnie izraelskiemu królowi Salomonowi. Zamiast interpretować teksty wyłącznie z perspektywy religijno-dogmatycznej, Döderlein dodawał krótkie, wyjaśniające komentarze (głównie filologiczne) i przypisy i starał się ukazać kontekst historyczny oraz ludzki świat emocjonalny poezji w sposób jak najbardziej zrozumiały dla ówczesnego odbiorcy.