Dzieło niemieckiego filozofa, teologa i pastora Karla Gottfrieda Bauera (1765 - 1842) z 1797 roku „Filozoficzne rozprawy o moralności i pedagogice” koncentruje się na powiązaniach między filozofią praktyczną, teorią moralności a racjonalnym wychowaniem (pedagogiką) w duchu późnego oświecenia. Autor porusza praktyczne kwestie moralne, obowiązki wobec siebie i społeczeństwa oraz rolę religii we wspieraniu moralności. Jako oświeceniowy myśliciel Bauer stara się połączyć racjonalne, filozoficzne uzasadnienia zachowań moralnych z praktycznymi umiejętnościami życiowymi i wartościami chrześcijańskimi. Autor próbuje przełożyć etykę filozoficzną bezpośrednio na konkretne wskazówki edukacyjne, aby wychować „dobrych, pożytecznych i rozsądnych” obywateli.

[nbsp]